خوشحالم خیلی

اسمم از پای نوشته های قدیمی شیزوکوی قرمز رفته. انگار که همه را "شیزوکو" نوشته، اصلا "آفرین" در کار نبوده. بعضی هایش را واقعا نمیدانم خودم نوشته بودم یا نه.رفتم سراغ آرشیو نوشته ها. سراغ آذرماه ها و تب و تاب های یلدا و آن زندگی باشکوهی که داشتم. که داشتیم.به گمانم با خواندن نوشته هایی که انگار هزار قرن پیش نوشته شده اند، به خودم ظلم کردم. ولی امشب از آن شب هاییست که نمیتوانم دلتنگت نشوم.آه. پر از حرفم. پر از خیالات جورواجور. ولی گفتنشان چه فایده؟ به پرت کردن یک صدف به سمت ماه و انتظار رسیدنش میماند.ماه ِ دورم، یلدایت مبارک. خوشحالم خیلی...ادامه مطلب

همین حالا بیدلیل یاد آهنگ " تنهاترین نهنگ دنیا" افتادم و رفتم از یه سایت پیداش کردم و دارم گوش میکنم. برای من پر از خاطرهست. غم داره اما عمیقاً قشنگه.

ته اقیانوس همهمون یه نهنگ تنها زندگی میکنه؟

خوشحالم خیلی...

درد میخواهد استخوان هایم را بترکاند. فقط میتوانم منتظر فروکش کردنش بمانم. کِی تمام میشود؟ خدا داند. خوشحالم خیلی...

فکر کنم از نوشتن میترسم. چون همهچیز را یادآور میشود و من میخواهم از همهی این ها فرار کنم. وسط هزاران هزار نیشتر عمیق بر دل و روحمان، تنها یک سؤال باقی مانده. چهطور داریم دوام می آوریم؟

خوشحالم خیلی...

چیزی برای شیزوکوی نارنجی نوشتم. دلم خواست یک جمله هم برای تو بنویسم.هوا خنک شده و من در مواقعی که هوا خنک و بعد سرد میشود، اعصاب آرام تر و اخلاق بهتری دارم. از شر آن گرمای سوزان راحت شدن، تازه مقدمهای برای شروع زندگی کردن و رسیدن به برنامه هاست...!چراغ اتاق را خاموش کرده ام تا بخوابم. چیزی به صبح نمانده. همین طور که چیزی به سر آمدن عمر.حوصله ی بعضی آدم ها را ندارم. باید اتاقی در یک هتل رزرو کنم و چند روزی دور بشوم.آه... خوشحالم خیلی...ادامه مطلب